Dit systeem werkt niet. Wat nu?

“Ken je zo’n houten kubus waar je dan blokjes in een bepaalde vorm in het juiste vormpje moet stoppen? Mijn vader heeft zomaar een blokje gepakt en blijft steeds duwen in het verkeerde vormpje. En blijft maar duwen met het idee: het past wél!

Net zoals een puzzelstukje op de verkeerde plek, waar je dan met je vuist op blijft slaan om het toch te laten passen. Maar het past niet!”

Twee broers over hun samengestelde gezin.

Dit kreeg ik deze week terug van twee broers. Later in de week kreeg ik een soort gelijke opmerking c.q. metafoor van een meisje die worstelt met hetzelfde. Samengestelde gezinnen/systemen waar kinderen mee worstelen.

Soms kan het echt een mismatch zijn waarbij aanpassing van alle betrokkenen te veel gevraagd is. Zeker bij gezinnen waarbij pubers betrokken zijn. Aanpassen aan je vader, moeder of broertje, zusje is al een grote opgave. Laat staan een hele nieuwe familie erbij waar je rekening mee moet houden. Soms zoveel rekening dat je extreem opstandig wordt of naar binnen slaat. Beiden gedragingen hebben invloed op je natuurlijke ontwikkeling als puber naar volwassenheid.

Welke keuzes maak je als ouder?
Wanneer je kinderen langzaam van je afdrijven omdat ze de samenstelling met het nieuwe gezin niet trekken?
Met o.a. als argument; te weinig ruimte met hun eigen vader of moeder en te veel aanpassing aan anderen wat geen match is.

Mijn advies aan ouders die net gescheiden zijn;

“Nieuwe liefdes zijn een zegen, maar houd je eigen gezin, systeem, zo lang mogelijk solitair.

Een echtscheiding is één van de grootse verandering in een kinderleven waarbij de ouder-kind relatie een vaste en belangrijke waarde is en voor altijd zou moeten blijven.


Alles wat daarbij komt zoals een nieuwe familie (een term dat bijna ieder kind gebruikt voor de nieuwe vriendin of vriend met kinderen) zorgt voor een nieuwe en indrukwekkende verandering.


Zorg dat alle betrokkenen daar werkelijk klaar voor zijn.

En behoud jouw tijd als ouder met je eigen kinderen.
Dat is wat ze van je verlangen. Maar zo moeilijk durven te vragen.”